De volgende stap op de weg van de Islam
Met het uitspreken van de Shahada was ik er nog niet, maar het komt ook niet van zelf. Men moet er wel iets voor doen, ook als men zaken laat staan als alcohol en roken en daarna geen stap onderneemt, ben je nog maar ‘moslim in naam’ en niet in daden. Het gaat om de intentie om de volgende stap te doen.
Ik had voor de site Recite Qur’an de Nederlandse tekst ingesproken - overigens als ik het nu zou doen, zou ik het toch anders gedaan hebben -, ik had meegewerkt aan een Islamitisch Magazine, ik had gesprekken gevoerd over een Islamitisch Ziekenhuis en ik was bezig met een Islamitische politieke partij. Maar ik was er niet, ver van dat.
Overigens heb ik met die politieke partij een kapitale blunder gemaakt en dat is dat ik een Islamitische partij wilde, zonder dat ik zelf een goede moslim was, ik kon niets eens bidden. Als er een bijeenkomst was in de voorbereidende gesprekken was er geen Islam te merken, ging ik weg om 'wat te doen' als de broeders het gebed verrichtten - ik schaamde me - en daarom was het project ook gedoemd om te mislukken, ondanks een ieder zijn of haar best deed. Ik miste wat en dat was de intentie om de volgende stap te nemen.
En die intentie kwam hard binnen toen ik ziek werd en een aantal aandoeningen achter elkaar kreeg - zelfs op het randje heb gelegen - en in die tijd ben ik gaan zoeken naar mijn volgende stap en dat was bidden. En dat ging weer op ‘mijn manier’ en dat is zoeken op het net, op de pc zetten en naast het apparaat gaan bidden, met vallen en opstaan. Steeds verder, steeds meer uit het hoofd leren en het Arabisch was mijn Brabantse Arabisch maar ik hield vol en ging steeds verder. Tot ik zover was dat ik het gebed kon doen - met Surah Al-Fatiha, Surah An-Nas en Surah Al-Falaq - en 5 x per dag (en 1 extra gebed).
Maar dan begint pas het 'echte werk': ik was gegrepen door de Qur’an en wilde de Qur’an lezen en begrijpen, vooral hoe het boek is opgebouwd en de uitleg ervan. Dat betekende de intentie om Arabisch te leren, zodat op den duur de Qur’an ook te lezen moest zijn. Gelukkig was broeder Khalid in de buurt, die mijn gestuntel heeft gekanaliseerd om met Noorani Qaida het Arabische alfabet enigszins onder de knie te krijgen. Het Arabisch heeft een medeklinker-alfabet en met tekens boven en onder deze letters krijgt men woorden, maar het moet duidelijk zijn dat een Arabische tekst niet alle woorden heeft staan die we als Nederlandse interpretatie zien (als vertaling) en daar moest ik echt aan wennen. Daarbij zijn er letters die zover uit je keel komen, dat ik met mijn Brabantse dialect ze nauwelijks uit te spreken kreeg. Maar de taal en de teksten van de Qur’an zijn zo mooi, zo prachtig, zo groots, dat ik iedereen kan aanraden om eens een stuk te lezen. Natuurlijk in het Arabisch, maar als dat niet lukt, dan de Nederlandse interpretatie (zoals de bovengenoemde site) of beter nog in het Engels. Ik ben nu bezig met hulp van 2 sites om de tekst van de Qur’an in het Arabisch te leren lezen.
En dan komt de volgende stap: Kennis opdoen.